[Edit: in the year since this article was first written, http://ipa-reader.xyz has pulled many of their voices for converting IPA notation to audible sound. So the sounds you hear when you click on the IPA links (e.g., /sɐlɐsɐlɐ/ are no longer correct, although the IPA transliterations themselves are correct.]

“Onomatopoeia” refers to words that resemble or imitate the sounds they describe. There is a similar notion in Tamil: ஒலிக்குறிப்பு, although the Tamil notion has interesting variants that do not seem to have parallels in English, like இரட்டைக்கிளவி where the onomatopoeic word is repeated for effect (for example சலசல [/sɐlɐsɐlɐ/] referring the sound of water gently flowing, say, down a creek). The closest English notion that I can think of reduplication. But Tamil is rich in reduplication as well!

Bharathiyaar, the peerless, inimitable Tamil poet has a poem called மழை (rain) that describes a rainstorm. The poem is a veritable feast of onomatopoeia! If you read it out aloud, you can almost hear a gargantuan storm doing its deadly dance!

I will not attempt to translate the poem into English in its entirety (see below for someone else’s attempt) but will limit myself to reflecting on the three stanzas. All of them make use of வல்லினம், the hard consonants in Tamil (ka, sa, da, ta, pa, Ra) — the reason should be obvious: they can convey the ferocity of a rainstorm. The first stanza weaves in the talas used in Bharathanatyam, the South Indian classical dance: தீம்தரிகிட (sort of like /ti:mtɜrihidɜ/ but not quite), தாம் தரிகிட (sort of like /ta:mtɜrihidɜ/), and தக்கத் ததிங்கிட தித்தோம் (/tɐkkɐt tɐdingidɐ titt to:m/, well not quite…, take these IPA notations with generous helpings of salt!) evoke deluge and raging winds:

திக்குகள் எட்டும் சிதறி − தக்கத்
 தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட
பக்க மலைகள் உடைந்து − வெள்ளம்
 பாயுது பாயுது பாயுது − தாம்தரிகிட
தக்கத் ததிங்கிட தித்தோம் − அண்டம்
 சாயுது சாயுது சாயுது − பேய்கொண்டு
தக்கை யடிக்குது காற்று − தக்கத்
 தாம் தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட.

Bharathanatyam can convey a range of emotions. There is a fine tradition of depicting ferocious phenomena (like the end of the universe) with Bharathanatyam! It is called Tandavam (தாண்டவம்).

In the second stanza, the poet dispenses with the Bharatanatyam talas but goes all out on plain onomatopoeia with hard consonants to evoke thunder and lighting: சட்டச்சட சட்டச்சட டட்டா (/cɐʈʈɐ cada cɐʈʈɐ cada dɐʈʈɐ:/)

வெட்டி யடிக்குது மின்னல், கடல்
 வீரத்திரை கொண்டு விண்ணை யிடிக்குது;
கொட்டி யிடிக்குது மேகம்; − கூ
 கூவென்று விண்ணைக் குடையுது காற்று;
சட்டச்சட சட்டச்சட டட்டா — என்று
 தாளங்கள் கொட்டிக் கனைக்குது வானம்;
எட்டுத் திசையும் இடிய — மழை
 எங்ஙனம் வந்ததடா, தம்பி வீரா!

In the last stanza, he leaves behind onomatopoeia altogether and raises the narrative from the literal to a spiritual level, likening the storm to a divine light and sound show that transcends time.

அண்டம் குலுங்குது, தம்பி! − தலை 
 ஆயிரந் தூக்கியே சேடனும் பேய்போல் 
மிண்டிக் குதித்திடுகின்றான்; − திசை 
 வெற்புக் குதிக்குது; வானத்து தேவர் 
செண்டு புடைத்திடு கின்றார் − என்ன
 தெய்விகக் காட்சியைக் கண்முன்பு கண்டோம்!
கண்டோம் கண்டோம், கண்டோம் − இந்தக்
 காலத்தின் கூத்தினைக் கண்முன்பு கண்டோம்!

I looked around on YouTube to see if anyone has a performance that does justice to the poem. There are many renderings, but none captures the intensity and ferocity that the words conjure up in my mind. The first video that Google serves up on searching for “திக்குகள் எட்டும் சிதறி” is completely off the mark. This one is better but still comes across as too gentle for my taste (the attempted sound effects almost succeed in ruining the performance!). This is a commendable attempt (the artist also provides his own English translation for the words — it is a bit of a literal translation, but hey, at least he had the courage to attempt translation unlike me!) but again the inexplicable urge to provide sound effects ends up ruining the piece.

ஏழாவது மனிதன், a Tamil movie from the 1980s did an outstanding job of beautifully rendering Bharathiyaar songs. Some of them are my absolute favorites. But it did not feature this song in the movie. There is a YouTube video with a rendition of this song that was apparently from an LP record of songs from the movie. It doesn’t rise to the level of the other songs in the movie, but is still the best rendition that I could find on YouTube.

Postscript: A friend pointed me to another endition of this song. I stand by my assertion that the unpublished rendition from ஏழாவது மனிதன் is still the best in capturing the ferocious intensity of the poem.